@ba9@

((هشام بن ابراهيم )) آمد محضر مقدس ((آقا امام هشتم حضرت على بن موسى الرضا)) عليه السلام ، واز مرضش به آن حضرت شكايت نمود، وگفت :
آقا جان ، فدايت شوم ، هم مريضم هم فرزندى ندارم ، وهر چه حكيم و دوا كردم اثرى نديدم . چه كنم ؟!
((آقا حضرت على بن موسى الرضا)) عليه السلام فرمودند:
به منزل برو و با صداى بلند در منزلت اذان بگو.
هشام گفت : آمدم منزل و دستور حضرت را اجرا كردم ، خداوند متعال هم مرضم را بر طرف كرد و هم فرزندان زيادى به من عنايت فرمود.(52)
52- توسلات : 36 نقل از وافى ج 3، ص 86.

@ba9@

آية الكرسى
((عبداللّه ابن جعفر)) گفت :
من بيمارى سختى گرفتم كه تمام اطبّاء از معالجه آن عاجز شدند.
يكشب خيلى ناراحت و رنجو بودم كه خدايا چه كنم ؟!
همينطور در فكر بودم كه يك وقت به ذهنم خطور كرد كه به يك آيه از آيات قرآن استشفاء كنم .
آمدم لاى قرآن را باز كردم آيه ((آية الكرسى )) آمد، آن را خواندم و بخودم دميدم . خوابم گرفت ، وقتى خوابيدم ، در خواب ديدم دو مرد مقابل من ايستاده اند و به همديگر مى گويند:
اين مرد آيه اى خواند كه در آن آيه سيصد و شصت و پنج رحمت است و آن مرد تازه به يك رحمت رسيده .
از هيبت آن ، از خواب پريدم ، وقتى بخود آمدم متوجه شدم كه...